پارسی|English|العربي
  • کانال آپارات دکتر میرزایی
  • کانال تلگرام دکتر میرزایی
+98 21 88223212,13
+98 922 4013258

لیزر کم توان

لیزر کم توان

مقدمه

لیزر درمانی کم توان (LLLT) به "لیزر درمانی نرم" و تحریک زیستی / biostimulation نیز معروف است. بیش از سه دهه است که در مقالات متعدد به کاربرد LLLT در مراقبت از سلامت پرداخته است. مطالعات و تحقیقات متعددی تاکید کرده اند که LLLT برای برخی کاربردهای خاص در دندانپزشکی موثر است.

مقالات مربوط به LLLT بسیار زیاد است و بالغ بر 1000 مقاله در این حوزه منتشر شده است. یک مسئله در تشریح این مقالات، تنوع روش و دوزیمتری میان تحقیقات مختلف است. نه تنها یک محدوده ای از طول موجهای مختلف مورد بررسی قرار گرفت، بلکه زمانهای مواجهه و تناوب درمان نیز متفاوت بود. شمول کنترلهای sham-irradiated در مطالعات بالینی، یک عامل مهم است، زیرا اثرات دارونما میتوانند بسیار مهم باشند، بخصوص در شرایط میزان دردی که بیمار تجربه میکند و درمانهایی که پس از آن گزارش میشوند.

درحالیکه نور گسترده میتواند روی سلولها تاثیر گذار باشد، توجه، روی استفاده از لیزرها بعنوان یک منبع نور متمرکز شده است زیرا اثرات درمانی بیشتری دارند. درحالیکه در بسیاری از کارهای اولیه با LLLT از لیزر هلیوم-نئون استفاده میشد (632.8 nm)، امروزه اغلب عملهای بالینی LLLT با استفاده از لیزرهای دیود نیمه رسانا انجام میشوند، برای مثال، لیزرهای دیود مبتنی بر گالیوم-آرسنید در طول موجهای 830nm یا 635nm کار میکنند. ازآنجا که طول موج، مهمترین فاکتور در هرنوع فوتوتراپی است، پزشکان باید درنظر بگیرند که چه طول موجی برای کسب نتایج مطلوب در بافتهای زنده مطلوب است.

پیامدهای معمول برای یک دستگاه لیزر کم توان استفاده شده برای این درمان، ترتیب 10-50 milliWatts است و تابشهای کلی در هر نقطه، در ترتیب ژولهای مختلف است. اثرات حرارتی LLLT روی بافتها چشمگیر نیستند. طول موجهای مورد استفاده برای LLLT، جذب ضعیفی در آب داشته و بنابراین در بافتهای نرم و سخت از 3mm تا 15mm نفوذ میکنند. نفوذ بیش از حد نور قرمز و نزدیک به مادون قرمز به بافتها، از طریق بازرسان متعددی ثبت شده است. از آنجا که انرژی در بافتها نفوذ میکند، پراکندگی چندگانه توسط گلبولهای قرمز و رگهای میکروسکوپی بوجود می آید. بهمین دلیل، رئولوژی و توزیع رگهای میکروسکوپی در بافت، روی الگوی توزیع نهایی انرژی لیزر تاثیر میگذارد.

مکانیزم عمل

مکانیزمهای لیزر درمانی کم توان، پیچیده است اما ضرورتا بر جذب طول موجهای خصوص مرئی قرمز و نزدیک به مادون قرمز در گیرنده های نوری در عناصر زیرسلولی، بخصوص زنجیره انتقال الکترون (تنفسی) در غشاء میتوکندری متکی هستند. جذب نور توسط اجزای زنجیره تنفسی باعث فعال شدن کوتاه مدت زنجیره تنفسی و اکسیداسیون NDAH pool میشود. این تحریک فسفریلاسیون اکسیداتیو منجر به تغییر در موقعیت اکسایش و کاهش (redox) میتوکندری و سیتوپلاسم سلول میشود. زنجیره انتقال الکترون قادر به فراهم نمودن سطوح افزایش یافته نیروهای تحریکی به سلول از طریق افزایش عرضه ATP و همچنین افزایش پتانسیل الکتریکی غشای میتوکندری، آلکالیزاسیون سیتوپلاسم و فعال ساختن سنتز اسید نوکلئیک است. از آنجاییکه ATM برای یک سلول، "انرژی رایج" است، LLLT از پتانسیل بالقوه در تحریک عملکردهای نرمال سلول برخوردار است. اقدامات خاص LLLT در جدول 1 بطور خلاصه آورده شده است.

Karu که اثرات تحریک زیستی نور روی کشت سلول را با جزئیات زیاد بررسی کرده، خاطرنشان میسازد که کشت سلولی که درابتدا در معرض نور لیزر قرار گرفته اند، اثرات بیولوژیکی متعددی را نشان میدهند. اگر این کشت ها سپس در معرض نور غیرتک رنگی و غیرمتجانس قرار گیرند، اثرات بیولوژیکی ناشی از لیزر، اغلب خنثی میشوند. این نشان میدهد که مکانیزمهای پیچیده تری از تحریک ساده ی کروموفورهای حساس قطبی در سلول دارند.

باید تمایز نوری بین تابش بر بافتهای انسانی که در آن، نور بطور گسترده ای پراکنده خواهد شد و monolayer شفاف نازک سلولها در یک آزمایشگاه را بدرستی شناخت. در این خصوص، یک موضوع اساسی، قطبش نور است، زیرا نور قطبی و غیرقطبی میتوانند واکنشهای بیولوژیکی مختلفی داشته باشند. در یک لایه نازک از سلولها در کشت، قطبش نور لیزر در طول ضخامت کلی لایه سلول حفظ میشود. کار Mester که در محیط آزمایشگاه از لکوسیت استفاده میکرد نشان میدهد که نور لیزر قطبی و نور غیرمتجانس قطبی میتواند تحریک زیستی را برانگیزند، درحالیکه این تحریک درنور غیرمتجانس قطبی نشده رخ نمیدهد.

بینش قابل توجه به اثر طول موج روی LLLT از آثار Karu ناشی میشود که سالها با استفاده از کشت های سلولی در انواع مختلف به تحقیقات پرداخت. تلاش وی، طیف عمل گسترده ای برای تحریک زیستی نرخ سنتز DNA در سلولهای HeLa و تکثیر باکتری و کلنی های مخمر فراهم میسازد. این طیفها، پیک در طول موجهای آبی (404 , 454 nm)، قرمز(620 nm) و نزدیک به مادون قرمز (760nm) را نشان میدهند. یافته های وی همچنین نشان میدهد که باندهای طیفی انفرادی ممکن است اثرات متناقضی روی زنجیره انتقال الکترون بگذارد، برای مثال، آبی درمقابل قرمز، و فرابنفش درمقابل قرمز، درحالیکه این طول موجها بصورت متوالی ارائه میشوند. وی در مقالاتش عنوان میکند که: " میتوان اینگونه نتیجه گرفت که تابش با نور مرئی تک رنگ در محدوده های آبی، قرمز و قرمز دور میتواند فرایندهای متابولیک در سلول را تقویت سازد. اثرات فوتوبیولوژیک تحریک، بر طول موجها، دوز و شدت نور بستگی دارد".

LLLT همچنین میتواند با افزایش متابولیسم تنفسی سلول، روی مختصات الکتروفیزیولوژیک سلول تاثیر بگذارد. این امر درخصوص سلولهایی مانند ماست سل ها نیز صادق است که باید به شیب های یونی واکنش نشان دهند.

LLLT و بافتهای عصبی

پیرو LLLT، بافتهای عصبی، سنتز کاهش یافته ی واسطه های التهابی و بلوغ سریع و احیاء و بویژه رشد آکسون را نشان میدهد. همچنین اثبات شده که LLLT میتواند درد بیمارانی که از نورالژی پس از عفونت هرپسی و حساسیت دندانی یا درد پریودنتال درهنگام فعل و انفعالات ارتودنسی دندان رنج میبرند را کاهش دهد.

LLLT همچنین در درمان اختلالات TMJ نیز کاربردی است. مطالعات بالینی درباره استفاده از LLLT در درمان بیمارانی با آسیب به مفاصل در مکانهای دیگر (مچ پا، زانو، کتف و مچ دست) با استفاده از لیزر دیود AlGaAs 830 nm در حالت موجی مستمر یا لیزر He-Ne 632.8 nm همراه با یک لیزر دیود 904-nm در حالت پالسی، مزایای بالینی در خصوص کاهش درد و ورم را نشان میدهند. بیمارانی که با LLLT درمان میشوند، درمقایسه با بیمارانی که از این طریق درمان نمیشوند بسیار سریعتر از درد رها شده و بهبودی می یابند. نتایج یکسانی برای LLLT در TMJ بدست آمده است. حداکثر باز بودن فعال و غیرفعال دهان و حرکت جانبی بطور چشمگیری با LLLT بهبود یافته است و نتایج مشابهی در موارد مربوط به ریشه ماهیچه و آرترواسکلوزر دارد. تعداد نقاط تحریک ماشه ای (tender trigger points) نیز کاهش یافته بود. روشن است که چنین اثراتی را میتوان با ترکیب هردو اثرات سیستمیک و موضعی بوجود اورد.

یکی دیگر از شواهد استفاده از LLLT در یک فراتحلیل آزمایش بالینی تحت کنترل 13 دارونما با LLLT نشان داده شد که بیمارانی با آرتریت روماتوئید را شامل میشد که روی دستان آنها تاثیر گذاشته بود. مدت درمان از 4 تا 10 هفته متغیر بود. LLLT درد مربوط به دارونما را (تا 70%) کاهش داد. همچنین خشکی صبحگاهی را کاهش و انعطاف پذیری آن را با استفاده از LLLT افزایش داد. مزایای استفاده از LLLT در درمان اختلالاتی نظیر درد TMJ، نورالژی عصب سه قلو، و درد عضلانی نیز نشان داده شده است. یکبار دیگر این مقاله، فعالیت سیستمیک و موضعی LLLT را پیشنهاد میکند.

LLLT هنگام استفاده برای "نقاط ماشه ای" ، یعنی ناحیه های مایوفاشیال (myofascial) با حساسیت ویژه و بیشتری طرح نقاط درد کانونی ناشی از شرایط ایسکمیک بسیار موثر است. نتایج بدست آمده پس از درمان بیماران با دردهای مختلف (سر درد و درد صورت، دردهای اسکلتی-عضلانی، درد گردن ماهیچه ای، درد کتف و بازو، epicondylitis humery، تنوسینوویت، ، درد کمر و درد انتشاری، التهاب تاندون آشیل) با استفاده از LLLT بسیار امیدبخش است. درحقیقت، در یک مطالعه، نویسنده اظهار داشت که نتایج، "بهتر از حد انتظارمان بود".

یک حوزه ی اضافی مورد علاقه در این زمینه، استفاده از LLLT برای تاثیر ضد درد در پالپ دندان قبل از عملهای ترمیمی است. استفاده بالینی از "بی دردی لیزری انحصاری"، که برای نخستین بار در اوایل دهه نود با لیزر Nd:YAG معرفی شد، امروزه بسیار گسترده و بعنوان یک تکنیک بالینی همراه با لیزر Er:YAG و Er,Crt:YSGG شناخته میشود. انرژی لیزر اربیم هنگامیکه در نرخهای پالسی بین 15 و 20hZ و در انرژیهای پالسی زیر آستانه ابلیشن ساختار دندان بکار میرود، داخل دندان نفوذ کرده و در امتداد کریستالهای هیدروکسی آپاتیت به سوی پالپ دندان هدایت میشود. دراینجا، پالسهای انرژی با فرکانس رزونانس زیستی فیبرهای نوع C و دیگر فیبرهای عصبی در پالپ دندان مصادف میشوند.

کار این نوع LLLT، ایجاد اختلال در عمل پمپ Na-Ka در غشای سلولی است که باعث از دست دادن انتقال ضربه و درنتیجه یک اثر بی دردی میشود. مدت این اثر تقریبا 15 دقیقه است. بررسی مستقیم دندانهای لیزر شده برای دستیابی به این اثر بی دردی، هیچگونه مدرکی دال بر تغییر شدید پالپ در سطح بافتی در دراز مدت یا کوتاه مدت را نشان نمیدهد. شباهتهایی در بی دردی لیزری دندان با شرایط مختلف پزشکی وجود دارد که در آن، زیست فعال سازی حرارتی و غیرحرارتی غیرمخرب همزمان در پیرامون بافت هدف رخ میدهد. این رویداد "LLLT همزمان" که ممکن است همراه با درمان لیزری پرتوان رخ دهد، توسط Ohshiro و Calderhead همراه با جزئیات تشریح شده است.

در مطالعات داخل بدن اثر بی دردی LLLT روی اعصاب حفره دهانی نشان میدهد که LLLT فرکانس firing نوسیسپتور را کاهش میدهد و اثر آستانه دیده شده در شرایط تابش، مستلزم اعمال حداکثر سرکوب است. داخل بدن In vivo، LLLT بصورت گزینشی، محدوده ی سیگنالهای نوسیسپتوی ناشی از اعصاب محیطی از قبیل ترشحات عصبی القا شده توسط تحریک سرد و گرم و تحریک شیمیایی را مهار میکند. درمقابل، ترشحات عصبی ناشی از تحریک مسواک تحت تاثیر LLLT قرار نمیگیرد. شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه تابش لیزر ممکن است بصورت گزینشی فیبرهای موجود در سرعتهای کم بویژه آکسون آوران از نوسیسپتورها را هدف قرار دهد و توضیح دهد که چرا اثر بی دردی لیزر LLLT ، یک بی حسی کامل دندان لیزرشده نیست.

کاربردهای بالینی LLLT

درحالیکه شواهد آزمایشگاهی متعددی درباره تاثیر لیزر درمانی کم توان روی تحریک سلولها وجود دارد، علاقه اصلی در این تکنیک بخاطر التیام بسیار سریع زخم یا کاهش درد است. اثرات التیام درد، ناشی از انتشار موضعی سایکوتین ها، کموکین ها و دیگر اصلاح کننده های پاسخ بیولوژیک هستند، درحالیکه اثرات بی دردی ممکن است بدلیل اثرات موضعی و نیز سیستمیک باشد که این مورد اخیر ممکن است شامل انتشار اندورفین ها باشد.

آنالیز دقیق و اساسی مقالات مربوط به LLLT نشان میدهد که فرایند درمان، یک دامنه ای از اثرات را اعمال میکند که خود به دامنه ای از متغیرهای تجربی واکنش نشان میدهند. Tuner و Hode در آثارشان، مشکلات پارامتری یافته شده در بسیاری از مطالعات "منفی" کلاسیک LLLT را بررسی کرده اند. آنها حدود 1200 مقاله درباره LLLT و جنبه های طراحی تجربی در 85 مطالعه ی مثبت و 35 مطالعه منفی دو سو کور را بدقت مورد ارزیابی قرار دادند. مطالعات منفی، طیف گسترده ای از فاکتورهایی را شامل میشدند که خود میتوانستند اثر صفر درمان را توصیف کنند.

لیزر کم توان، کاربردهای گسترده ای در دندانپزشکی، پزشکی، فیزیوتراپی و دامپزشکی دارد. دامپزشکی بسیار مورد توجه است زیرا هنگامیکه در حیوانات بکار رود، امکان اثر هر دارونما در درمان (برای مثال روی ادراک درد یا ناراحتی) را میتوان بطور کامل حذف کرد. مزایای LLLT در حیوانات کوچک و بزرگ گزارش شده است.

کاربردهای لیزر کم توان در دندانپزشکی شامل پیشرفت التیام زخم در محل های مختلف است که از این قبیلند:

  • زخم های جراحی در بافتهای نرم دهان،
  • برش های لثه ای،
  • محل های کشیدگی ( التیام bone fill و بافت نرم)،
  • زخم های زخم های آفتی عودپذیر (زخم خوره)،
  • پالپ دندان با شکل دهی ثانویه دندانی پس از پالپوتومی،
  • زخم های دهانی (موکوزیت) ناشی از شیمی درمانی سرطان،
  • جراحت TMJ یا بیماری ورم و آماس مفصل، و
  • بافت عصبی که آسیب دیده یا برش خورده ، برای تسریع بازسازی.

یک مسئله اساسی برای خواننده غیرمتخصص هنگام بررسی مقالات مربوط به LLLT، مقایسه ی مقالات و مطالعات است. مطالعات تجربی کنترل شده، تاثیر مفید تحریک زیستی لیزری روی زخم ها را نشان میدهد. علیرغم شباهتهای دوز و همگرایی در انتخاب لیزر، هنوز تفاوتهای متدولوژیک برجسته ای در خصوص پرتکلهای تجربی وجود دارد. عوامل بالقوه ای که ممکن است روی کاربردی بودن LLLT تاثیرگذار باشد در جدول 3 و کاربردهای بالینی LLLT نیز در جدول 4 نشان داده شده است.

فناوری LLLT

یک موضوع مهم در تحریک زیستی بااستفاده از LLLT ، این است که آیا نور منسجم (لیزر) یک نیاز مطلق است یا خیر. بدلیل اثرات واسطه مخرب بیشتر در مرزهای بافت، باید انتظار داشت که اثرات تحریک زیستی با نور منتشرشده از دیودها (LED) کمتر از یک لیزری باشد که در همان پارامترها استفاده میشود. مدارک موجود نشان میدهند که این موضوع در زمینه های آزمایشگاهی و بالینی نیز صدق میکند. از آنجا که انکسار، بازتاب و پراکندگی میتوانند در محدوده هایی بین انواع بافتها رخ دهند، تخمین بافت معمول که در طول LLLT مورد تابش قرار میگیرد، دشوار خواهد بود.

نور LED نه تک رنگ و نه منسجم است و بنابراین، تعاملاتی که هنگامی که نور وارد بافت میشود، منتقل میشود، بازتاب می یابد، پراکنده میشود و جذب میشود، بآسانی میتوانند منجر به یک واسطه مخرب شوند. بااین وجود، سازندگان مختلف لیزرهای کم توان ادعا میکنند که درمان با لیزرها همان تاثیرات LED ها را دارد و آنها دستگاههایی با LED را برای LLLT می فروشند. برخی دستگاههای لیزری ممکن است با LEDها فروخته شوند. LEDهای باکیفیت فوق العاده درخشان یک پهنای باند طیفی کمتر از 15nm دارند، درحالیکه دستگاههای ارزانتر ممکن است یک پهنای باند طیفی بیشتر از 50nm داشته باشند. تمرکز روی یک بافت نوری در LED ها بدلیل تنوع بیشترشان بسیار دشوارتر از لیزهای دیود است.

مطالعات خارج از بدن in vitro با ترکیب مناسب ناظران نشان میدهد که اثرات نور لیزر بسیار بیشتر از اثرات بدست آمده از دیگر منابع مانند LEDهاست. Mester و همکارانش سه گروه از بیماران با زخمهای طولانی مدت روی ساق و ران را با یک لیزر He-Ne ، ترکیبی از لیزرهای He-Ne و GaAs ونورقرمز قطبی نشده ی غیرمنسجم درمان کردند. دو گروه از لیزرها، التیام بسیار خوبی را نشان دادند و تنها درصد کمی واکنش التیام در گروه با نور قرمز طبیعی دیده میشد. در مطالعات Kubota و Ohshiro، یک مدل حیوانی انتخاب شد که هیچ اثر دارونمایی در آن امکانپذیر نبود. در این مطالعه، LLLT با یک لیزر GaAs 830nm، بقای فلپ پوستی را افزایش داد و مناطق تحت تابش، ریزش بهتر و تعداد بیشتری از رگهای بزرگ خونی را نشان میدادند. درمقابل، هیچ تفاوتی میان حیواناتی که تحت تابش قرار نگرفته بودند و حیوانات درمان شده با LEDها در 840nm وجود نداشت.

واضح نیست که آیا تک رنگ بودن و انسجام، از اهمیت برابری در واکنشهای فوتوشیمیایی در بافتهای زنده هستند یا خیر. مقالات منتشرشده آثاری را دربر میگیرند که درباره ویژگی اثرات درمانی LLLT دارای تردیدند. استدلال اصلی آنها این است که یک نور غیرمنسجم با مشخصات نوری مشابه را میتوان جایگزین لیزر کرد، زیر برخی آسیبهای نور منسجم میتواند ناشی از پراکندگی در بافت باشد. Tuner و Hode این استدلال را رد کردند و مدعی بودند که مختصات انسجام، قطعی نیست اما در یک محدوده، تغییر میکند. بعبارت دیگر، یک منبع نور را میتوان منسجمتر یا کمتر منسجم تر از دیگری تعریف کرد.

تجهیزات LLLT

لیزرهای دیود نیمه رسانا و متراکم بوده و یک راندمان تبدیل از انرژی الکتریکی تا انرژی لیزر دارد. برخلاف لیزرهای Ne-He، دیودهای لیزر نیمه رسانا به برق با ولتاژ بالا نیاز ندارند و بنابراین میتوانند در دستگاههای پرتابل که با باطری کار میکنند استفاده شوند. همچنین این امکان وجود دارد که نور را در فرکانسهای مختلف و با استفاده از مدار خارجی ساده پالس کرد. طول عمر متوسط لیزرهای دیود، بین 100000 تا 600000 ساعت است.

لیزرهای دیود نیمه رسانا عموما انواع دیگری از لیزرهای آلومینیوم:گالیوم:آرسنید (AlGaAs) هستند که در طیف نزدیک به مادون قرمز (طول موج 700-940 nm) یا ایندیم:گالیوم:آرسنید:فسفر (InGaAsP) منتشر میشوند که در بخش قرمز دامنه طیف مرئی (طول موج 600-680 nm) منتشر میشوند. خروجی قدرت هنگام اندازه گیری در سطح لیزر دیود، معمولا در ترتیب 10-5 mW است. لازم به ذکر است که خروجی نهایی قابل استفاده (از هندپیس) بدلیل اسیب ها در مسیر نوری داخلی یا سیستم تحویل، کمتر خواهد بود.

از آنجا که افزایش دمای یک دستگاه لیزر دیود در هنگام عملیات، توان خروجی را کاهش میدهد ( و همچنین به میزان کمتری، طول موج را طولانی میکند)، ضروری است که دما یا خروجی دیود لیزر مورد نظارت قرار بگیرد تا مدار کنترل بتواند تنظیمات لازم برای حفظ یک خروجی ثابت را انجام دهد. این کار معمولا با استفاده از یک فتوترانزیستور داخلی انجام میشود که در یک بسته ی دستگاه لیزر قرارداده شده است. با یک گرماخور مناسب و سیستم سرمایشی (با کولر پلتیر دستگاههای با توان بیشتر)، اثر منفی بالقوه ی دما روی خروجی لیزر در سطح پرتو درمانی میتواند تقریبا از بین برود.

پروفیل پرتو از یک دیود لیزر بصورت مستطیلی است و یک اختلاف بالایی در محور طولی (20 درجه از محور مرکزی) و اختلاف کمی در محور کوتاه دارد (2 درجه) که یک پروفایل بیضی شکل یا پروفایل sweep بسیار مختلفی دارد. لیزرهای دیود میتوانند اپتیک های یکپارچه ای داشته باشند که پرتو نور موازی و متمرکزی تولید میکنند. برای دستیابی به یک پرتو مناسب، مجموعه ای از لنزها یا یک فیبر با ضریب شکست تدریجی خود همگرایی را میتوان در جلوی دستگاه استفاده کرد که پرتو درمانی را ارائه کند یا ورودی لیزر را به یک فیبر نوری انعطاف پذیری با قطر کوچک یا یک نور solid هدایت کند (شبیه به نوک نور در یک curing light).

باید توجه داشت که عناصری که در تماس مستقیم با بیماران قرار میگرند را میتوان با یک مانع یکبارمصرف انتقال لیزری محافظت و اتوکلاو کرد یا در معرض قرار داد. همچنین پزشک باید بتواند بدون نقض گندزدایی، لیزر را در حالت فعال سازی قرار دهد. برخی دستگاهها برای عملیات بدون دست، از footswitches یا سوئیچ های نوری استفاده میکنند.

دستگاههای لیزر مورداستفاده برای LLLT معمولا بصورت کلاس III و کلاس IIIb درخصوص خطرات نوری طبقه بندی میشوند که بر کارکنان و بیماران تحمیل میکنند. از آنجا که میتوان با چشم روی یک پرتو درمانی کم توان متمرکز شد تا به تراکم قدرت بالایی در شبکیه چشم دست یافت، خطر نوری آنقدر زیاد است که استانداردهای ایمنی لیزر، پوشیدن عینکهای محافظ مناسب از سوی بیماران و پزشکان در طول درمان را الزامی ساخته است. عینکها درمقابل طول موجهای LLLT در طیفهای نزدیک مادون قرمز و مرئی برای محافظت از چشم وجود دارند.

همیشه این امکان وجود ندارد که با نگاه سریع به یک دستگاه تشخیص داد که آن مبتنی بر یک لیزر دیود است یا یک آرایه ی LEDها، اگرچه الزام سازنده به قراردادن برچسب لیزر(مثل لیزر کلاس IIIa) بدلیل استانداردهای بین المللی میتواند موثر باشد. با طول موجهای مرئی، یک آزمایش ساده میتواند به خریدار آینده نگر کمک کند تا نوع دیود موجود در دستگاه را تشخیص دهد. اگر لیزر مرئی باشد، پرتو را میتوان در یک دیوار ساده قرار داد و وجود نقطه در آن را بررسی کرد، یک نوع درخشش که نقاط درخشان متعددی در آن وجود دارد. نقطه تنها با نور لیزر واقعی رخ میدهد. نور از یک LED نقطه نقطه نمیشود. برای یک نور نامرئی، همان مختصات را میتوان مشاهده کرد اما با کمک یک دوربین ویدئویی خانگی که در اتاق تاریک برای بررسی اثر پرتو روی یک دیوار استفاده میشود. دستگاه بار جفت شده (CCD) استفاده شده در یک دوربین ویدئویی، به نور در منطقه نزدیک مادون قرمز حساس ( که تا تقریبا 1100nm گسترش می یابد) و این مشخصه را میتوان برای یافتن پرتوهای لیزر از لیزرهای نزدیک مادون قرمز و آزمایش عملیات صحیح دستگاهها نیز بکار برد. یک بورد فسفر مادون قرمز (که قابلیت تمایز طول موجهای لیزرهای قابل بررسی را دانرد) یا یک مونوکروماتور را میتوان در محیط آزمایشگاه استفاده کرد تا ارزیابی دقیقتری از خروجی لیزر بدست آورد. یک مونوکروماتور تفاوت بین یک دیود لیزر واقعی و یک LED را تشخیص میدهد.

جدول 1. تاثیر طول موجهای مختلف روی تحریک زیستی (اصلاح شده از کار Laakso).

طول موج چگالی انرژی تاثیر
540nm و 600 تا 900nm 0-56 J/cm2 تکثیر فیبروبلاستی وابسته به شدت نور و دوز
632.8nm 2.4 J/cm2 اتساع عروقی، اگزوسیتوز ماست سل، ورم بینابینی و بازشدن روزنه های غشاء سلولی
632.8nm 2.4 J/cm2 فاگوسیتوز نوتروفیل افزایش یافته
632.8nm 2 J/cm2 نرخ متابولیک فیبروبلاستی پیشرفته
632.8nm و 904nm 0.25-4 J/cm2 تکثیر کراتینوسیت افزایش یافته
660، 820، 870 و 880nm 2.4 J/cm2 تحریک تکثیر فیبروبلاستی با اثرگذاشتن روی واکنشهای ماکروفاژ
660nm 2.4-9.6 J/cm2 واکنش ماکروفاژ افزایش یافته و تکثیر
820nm 2.4-7.2 J/cm2 واکنش ماکروفاژ افزایش یافته و تکثیر فیبروبلاستی
830nm 10 J/cm2 ریزش و آنژیوژنز در فلپ های پوستی موش صحرایی
830nm 10 J/cm2 افزایش فاگوسیتوز نوتروفیلفعالیت
840nm 76.4 J/cm2 کاهش ورم و بهبود سرعت بسته شدن زخم پوست در موشهای صحرایی